Ik woon in ongeveer de rustigste straat van ons dorp, hij is aan twee kanten doodlopend. Bij wijze van spreken dan. Er gebeurd nooit wat! Gisteravond keek ik uit mijn raam, ik zag een egel lopen en dacht: hé!? Toch werd ik vanmorgen om half 9 wakker gemaakt door een groepje scholieren die zich neerhadden gestreken voor mijn deur voor een vossenjachtspel, of een speurtocht, of spoorzoekertje, ik ben er nog niet helemaal achter. Gillende door de straat met ballen en water. Ik dacht nog, moet ik ze limonade gaan brengen? Maar inmiddels zijn ze weer vertrokken, en ik slaap eens voor de verandering niet de hele ochtend door.

Ondertussen begint het toch wat te kriebelen. Waar we niet konden winnen van de Brazilianen, wonnen we. En nu hoorde ik gisteren bij VIOranje de mannen praten over een eventuele huldiging, Wat mij betreft veel te vroeg gepraat want we moeten nog twee wedstrijden winnen. We onderschatten de Uruguaanen enorm en het zit er dik in dat we vanavond gewoon verliezen en helemaal nooit de finale zien. /pessimisme. Maar de kriebel is er .. een beessie hier en een vlaggetje daar. De laatste 15 minuten van de wedstrijd tegen Brazilie kon ik niet kijken. Veel te spannend. Ik loop dan wat te drentelen, even de keuken in, wc, tuin even achter de pc Twitter checken. Ik ben bang dat vanavond 90 minuten zo gaat worden. Ik kreeg een beetje kippenvel van dit liedje hierboven. Want daar is de publieke omroep dan wel weer goed in; emotie televisie. En dan zo langzamerhand gaat het 20.30 uur worden. En dan 2 uur later hoop ik dat we in de finale staan. De laatste keer dat we zover kwamen was op het EK in ‘88. Ik was 2. Dus het wort weer nodig eens tijd …

Als je ergens een deur sluit, gaat er ergens anders altijd eentje open.

Ik maak me niet snel druk om dingen. Dat vind ik een fijne eigenschap omdat ik zo vrijwel stressloos en rustig door het leven kan gaan. Soms zijn er momenten dat ik me eigenlijk wel druk moet maken, maar dat niet doe. Mijn laatste tentamenweek bijvoorbeeld, en het zoeken naar een geschikt stage-adres. Dat laatste is geen laksheid van mijn kant. Dat durf ik hier wel te zeggen. Ik ben in februari begonnen met solliciteren, maar er zat niet echt schot in. Een paar oriënterende gesprekken gehad maar de organisaties stonden me een beetje tegen. Eind mei begon ik me wat drukker te maken. Ik zag dat mede studenten een leuke plek hadden gevonden en was er niet echt hele relaxt meer onder. Ik ging wat breder solliciteren. Ook naar plekken welke niet mijn eerste keus zijn. Zo kwam ik terecht bij een wat kleinere organisatie. Leuk gesprek gehad, leuke mensen. En een dag later al een telefoontje. Je bent aangenomen, gefeliciteerd.

Het zat me niet echt lekker. Ondanks dat de organisatie me aansprak was het niet helemaal wat ik wilde. Veel praktische taken en geen psychosociaal contact. Ik twijfelde en besefte me steeds meer dat ik een jaar aan het werk zou zijn bij dit bedrijf en ik mezelf wel voor mijn kop zou kunnen slaan als ik na dat jaar niet geleerd had wat ik zou willen leren. Volgende week is het juli en ik ben op het moment niet echt meer in de positie om nog echt veel te kunnen kiezen. Dus het was kiezen of delen. Ik moest erg veel denken aan de uitspraak bovenaan dit stukje. Zou het ook voor mij gelden? Zou ik het risico aandurven. Wat als ik in Augustus nou nog niets had gevonden. Ik probeer bij keuze’s niet rationeel te zijn maar vooral op mijn gevoel af te gaan. Dus ik belde, en ik zei nee tegen de stageplek. Een groot risico, maar ik voelde me opgelucht.

Nog geen uur later opende ik mijn mailbox. Beste Marjolein, we hebben je sollicitatiebrief ontvangen en zijn erg enthousiast. Graag nodigen we je uit voor een oriënterend gesprek. Dat was mijn deur. Misschien komt het dan toch nog goed.

En nu ga ik The Lake House kijken, is op tv. Ik moet altijd zo huilen om die film  … zo mooi. Oh en ps, wat vinden jullie van mn zomerse foto?

Dag mevrouw van der Sloot, lieve Anita

Ik moet de laatste tijd nogal vaak aan u denken. Niet dat ik u, of uw familie echt ken, maar ook ik lees en zie de verhalen rondom uw zoon Joran. Voordat ik verder ga zal ik mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Marjolein en ik val onder de categorie ‘de mensen’. Wij zijn de mensen die kranten lezen, die algemeen geïnteresseerd zijn, die het nieuws volgen. Wij zijn de mensen die een mening hebben, die empathie voelen en oordelen.

Ik heb u de afgelopen jaren regelmatig op televisie gezien in nieuwsgesprekken rondom uw zoon. En ik heb bewondering voor uw gekregen. Het lijkt me namelijk niet makkelijk om in uw positie te zitten. Na de verdwijning van Natalee Holloway had de hele wereld Joran al veroordeeld zonder dat hij veroordeeld was. Iedereen wist zeker dat hij het meisje had vermoord of toch minstens had laten verdwijnen. Ik herinner me goed het gesprek bij Pauw en Witteman waarin u heel sterk zij dat u overtuigd was van de onschuld van uw zoon. Natuurlijk zul je als moeder altijd je kinderen verdedigen en daarom vond ik het ook zo knap dat u ronduit toegaf weleens getwijfeld te hebben of het misschien toch geen ongeluk was geweest.

Nu is het vijf jaar later en vijf jaar lang zijn alle pijlen op Joran gericht geweest. Peter de Vries maakte er een nationale sport van om uw zoon in een nog kwader daglicht te stellen. En toen kwam op 30 mei 2010, precies 5 na jaar de verdwijning van Natalee Holloway, het nieuws dat een jong Peruaans meisje Stephanie Flores zou zijn vermoord door Joran. Ik kan me voorstellen dat na de voorgeschiedenis en het overlijden van uw man, Joran’s vader, uw wereld instortte. Kreeg u een telefoontje? Of een bezoekje van de nationale recherche? De geschiedenis herhaalde zich en Joran bekende. En het enige wat ik dacht, hoe moet dat nu met zijn moeder? Ik vraag me dan af of u wel goede begeleiding krijgt, of u tijd voor uzelf neemt om alles te verwerken. Of er ook mensen in uw omgeving zijn die mededogen voelen en u een beetje op weg helpen in deze moeilijk tijd.

Ik ben helaas geen moeder, dus ik weet het niet hoe het is om een zoon te hebben die zo negatief in de belangstelling staat. Eerlijk gezegd lijkt het me een hel. Hoe moet het voor u zijn om in de supermarkt boodschappen te doen? Wordt u veel aangesproken? Wat moet het erg zijn om je zoon in een mensonterende gevangenis te zien ergens in Zuid Amerika, en niet veilig bij moeders thuis. Hoe is het om je zoon zo vernederd te zien worden door de media en burgers? Het lijkt me vreselijk om naast mijn partner ook nog mijn zoon op deze manier te moeten verliezen. Misschien is het zo dat hij deze dingen gedaan heeft, maar bovenal blijft u toch zijn moeder en hij uw zoon.

Daarom wil ik u graag zeggen dat ik veel aan u gedacht heb de afgelopen tijd. Dat ik het heel erg vind. Dus namens mij, en vast ook zeker namens ‘de mensen’, wens ik u heel erg veel sterkte.

Marjolein

Tuurlijk heb ik ook zaterdagmiddag Nederland – Japan gekeken. Ik vond het waardeloos. Want tuurlijk hebben we gewonnen en drie punten gehaald en kan Wesley Sneijder wel heel hard roepen dat het wel redelijk ging. Het was natuurlijk bar slecht. Ik zat met samengeknepen billen voor het scherm en optimist die ik was en  ben schreeuwde ik iedereen de hel in die ook maar iets kwaads over mijn mannen vertelde. Het hielp niet. Het spel was slecht, mijn mede kijkers waren behoorlijk sagerijnig en vraag ik me toch echt af of we in Nederland wel kunnen voetballen.

Een paar uurtjes later vroeg ik me ook af of we nog wel kunnen volleyballen in Nederland. En net voordat ik alle nationale sport afzwoer las ik dat het badmintonteam uit mijn dorp heeft gewonnen. Toch nog iets positiefs. Gelijk na de wedstrijd NL – Japan snelden vriendinnetje S. en ik ons naar Apeldoorn voor de World League heren volleybal. Waar we een paar jaar geleden nog gloreerden (is dat een woord?) als Nederlands heren volleybalteam met een wereldkampioenschap en een olympische titel op zak was het nu bar slecht. De lange spelers (de hoogste is 2.15 …!!) 2 meter en 15 centimeter. Ik vroeg me serieus af hoe ik die ooit zou moeten zoenen met mijn 1.70. Niet dat dat ooit zou gebeuren, maar toch. … Oh ja de lange spelers van Peter Blangé verloren 3 sets op een rij. Einde wedstrijd.

Ik verbaasde me enorm over de ambiance. Waar ik als amateur volleybalster af en toe moest spelen in zalen waar je bij een normale aanval moest oppassen of de bal het dak niet raakte (want .. punt voor de tegenstander) was dit een heus stadion. Met stoeltjes ipv betonnen banken, en catering en een stadion speaker. De Bulgaren waren met een tiende van de supporters van Nederland en maakten meer lawaai. Dat is nooit een goed teken. Morgen dezelfde tegenstander. Ik geef ze niet zoveel kans. Toch maar goed dat Wesley Sneijder heeft gescoord ….

Ik ben Koos telefoonloos. Het afgelopen  jaar was ik heel blij met mijn Samsung Pixon. Ik  liefkoosde hem om zijn 8megapixel camera en fijne internetfunctie. Pixon had alleen 1 nadeel. Hij had een touchscreen. En net als bij alle andere relaties is het geven en nemen. Zo was het ook bij ons. Ik vergat het feit dat een touchscreen niet zo fijn is en hij vergaf het mij dat ik af en toe normale knopjes zo miste. Zo waren we heel erg gelukkig. Ik en Pixon. Totdat de relatie wat minder werd. De sleur kwam erin en Pixon gaf er vaak de brei aan. Ik lachte dan heel lief, gaf hem een lief klapje op zijn achterste en dan was het weer een paar dagen goed. Tot het moment dat er echte donderwolken boven onze relatie kwamen te staan. Pixon was zo koppig dat ik het soms dagen zonder zijn touchscreen moest doen, wat betekende dat ik ook zijn 8megapixel camere en fijne internetfunctie niet meer mocht gebruiken. Ik ging ermee naar zijn ex-vriendin, Vodafone, om te vragen of zij ook dat probleem had gehad met Pixon en of ik er wat aan kon doen. Helaas, helaas, Vodafone vertelde me dat om dezelfde reden hun relatie ook was verbroken. Ik stopte met lief lachen, we hadden een goed gesprek en ik nam afscheid van mijn lieve Pixon. 

De dagen erop waren verschrikkelijk. Ik verzamelde veel vriendinnen om me heen om over de break up te kunnen praten, dat moest want bellen kon ik niet meer. Ik had een nieuw tussendoor vriendje, een reserve zeg maar. Maar je weet hoe dat gaat, als het geen echte liefde is, wordt het nooit wat. En nu een week later ben ik toe aan een nieuwe liefde. Want ik mis toch echt wel iemand om ’s avonds even tegen aan te hangen, om samen telefoon gesprekken te voeren, te internetten en contact te houden met vrienden. Pixon was daar erg goed in, en daarom hield ik zo van hem. Ik ben al even de stad in geweest om te kijken naar al het nieuwe moois. En zo kwam ik bij meneer Blackberry9000 terecht. Hij is heel lief voor me, heeft een mooi hoesje. Hij zegt dat hij geweldig is met internet, twitter enzo. En ook belooft hij nooit te zeuren en me ijs te voeren in bed. En het mooiste van hem vind ik toch wel dat hij echte knopjes heeft. Het probleem is dat hij ook een leuke broertje heeft Blackberry8900. Ook hij is lief en ziet er mooi uit. Voordeel van zijn broertje is dat hij wat kleiner is en dat staat zo schattig. Zijn broer daarintegen is weer wat stoerder, en ik houd wel van stoere mannen.